"Iwo Jima'dan Mektuplar" Okuyalım Mı???

Clint Eastwood'u çok severim. Ama onun yönettiği filmleri izlerken ileri sarmaktan kendimi alamıyorum. Bu filmlerden biri de (yüksek reytinglerine rağmen) 2006  yapımı "Letters from Iwo Jima" (Iwo Jima'dan Mektuplar)

Filmimize bir bakalım. 2. Dünya Savaşı esnasında Japon İmparatorluğuna ait olan Iwo Jima Adası muhtemel bir Amerikan saldırısına uğrayacaktır. Bu sebeple General Kuribayashi, adanın savunması için görevlendirilir. Adaya gelir gelmez işe koyulan General, diğer subayların ve assubayların erlere karşı tutumlarından pek hoşnut kalmaz. Aynı zamanda uygulamaya çalıştıkları stratejileri de hatalı bulur ve kendi düzenini kurmaya çalışır. Sonuçta savaş kapıya dayanır ve Amerikan Donanması ufukta görünür. Ancak general bu savaş boyunca Amerikalılardan çok, emirlere uymayan askerlerle ve Harakiri yapan askerlerle mücadele etmek zorunda kalır.

Gerçek hikayeden alıntı bu film, 2005'te Iwo Jima Adasında yapılan kazı çalışmalarında ortaya çıkan Japon askerlerinin mektuplarından elde edilen bilgilere dayanarak çekilmiş. Ayrıca tam bir Clint Eastwood klasiği. Yani hareketli yerleri çok haretli, sakin yerleri çok sakin, gizemli yerleri çok gizemli.

Filmin reytingleri çok yüksek, ama biraz sıkıcı. Tarihi yüzlerce büyük savaşla ve binlerce kahramanlık hikayesiyle dolu bizler için çok sıradan bir hikaye. Üstelik başı sıkıştıkça Harakiri yapan (yani intihar eden) askerlere empati yapmanın imkanı yok.

Ben tavsiye etmiyorum. Ama siz bilirsiniz.

Hayata İyi Seyirler...

"Başka Dilde Aşk" Yaşamaya Ne Dersiniz???

İstanbul'un arka sokaklarında yaşanan "küçük çaplı büyük aşk hikayeleri"nin anlatıldığı filmlerin sayısı her geçen gün artıyor. Bunlardan biri de 2009 yapımı "Başka Dilde Aşk" adlı film. Filmimize kısaca bir göz atalım.

Onur, doğuştan işitme engelli bir gençtir. Babası Onur'un (Mert Fırat) bu durumunu kabullenememiş, Onur'u annesi büyütmüştür. Çıkardığı sesler yüzünden insaların acıklı bakışlarına maruz kalan Onur, susmayı tercih etmiştir. Bir arkadaşının nişan töreninde karşılaşan Onur ve Zeynep (Saadet Aksoy) küçük çaplı tanışırlar. Onur'un bu özel durumundan pek de rahatsızlık duymayan Zeynep ve Onur arasında tatlı bir aşk başlar. Peki bu aşkın sonu ne olacaktır? Film mutlu sonla mı bitecek yoksa yaşanacak sorunlar çiftimizi ayıracak mıdır?

"İncir Reçeli"ni sevdiyseniz, bu filmi de seversiniz. Çünkü "Başka Dilde Aşk" da o filmin bir benzeri. Hatta dengi. Ne bir eksik, ne bir fazla. İzleyin, vakit geçirmiş olun.

Hayata İyi Seyirler...

Acaba "Benim Adım Sam" Mi???

Çok duygusal biri olduğum söylenemez, ama içimdeki merhamet duygusu her zaman çok baskın olmuştur. Bu yüzden çevremdeki engelli insanlara karşı hep bir yakınlık duymuşumdur. Engelli insanların binlerce sorununun olduğunu bilirim, ama böylesiyle hiç karşılaşmamıştım.

2001 yapımı "Benim Adım Sam" (I am Sam) adlı filmden bahsediyorum. Filmimize bir göz atalım. Bir cafede garson olarak çalışan zihinsel engelli Sam, iyi niyetli, güler yüzlü, çalışkan biridir. Sam'in hayatı son derece düzenli ve durağandır. Kendisi gibi olan diğer arkadaşlarıyla  her ay buluşup video izler ve hayran oldukları Beatles'tan konuşurlar. Sam'in hayatı, evlilik dışı bir ilişkiden olan Lucy'nin doğmasıyla birden bire değişir. Çünkü Lucy'nin annesi, bebeği doğurur doğurmaz Sam'a bırakıp kaçar. Kucağındaki bebekle ne yapacağını şaşıran Sam, bir kaç dostun yardımıyla Lucy'yi 6 yaşına kadar getirmeyi başarır. Ne zaman ki küçük Lucy, sosyal hizmetler tarafından Sam'in elinden alınır, Sam'in velayet mücadelesi başlar. Sam'in bu iş için bulacağı avukat, henüz hiç bir davayı kaybetmemiş, materyalist dünyanın tipik bir kadını olan Rita olacaktır. Peki, Sam kızının velayetini alabilecek midir? Yoksa hakim duygularına göre değil, mantığına göre mi karar verecektir?

Film, Hollywood'un gelmiş geçmiş en dramatik filmlerinden. Sam'i canlandıran Sean Pean'in performansı muhteşem. Avukat rolünde izlediğimiz Michelle Pfeifer da oldukça başarılı.

Hayattan hemen umudunuzu kesen biriyseniz, sabırsız biriyseniz ya da çok yakınınızda Sam gibi biri varsa mendillerinizi hazırlayın ve filmi izleyin. Çıkaracağınız çok der bulabilirsiniz.

Hayata İyi Seyirler...

"Hayatın Benim" Değilse, Kimin???

O bir cebir sever... O bir az konuşur, çok iş görür... O bir zor aşık olur, zor unutur... O... O... O...  Angelinaaaa Jolieeee...

Hanımefendiyi bu kez yine bu özellikleri taşıyan 2004 yapımı "Hayatın Benim" (Taking Lives) adlı filmde görüyoruz. Filmimize bir bakalım: 1980'lerde, 10 yıldır ortada görünmeyen Martin Asher diye bilinen bir seri katilin yeniden hortladığını farkeden bir polis ekibi, ellerinde hiç bir delilin bulunmadığını ancak yeni cinayetler işlenmeden önce yardım almak zorunda olduğunu hisseder. Ekipteki bazı polislerin itirazlarına rağmen FBI Ajanı Illeana Scott'tan (Anjelina Jolie) yardım istenir. Ajan Scott, teklifi kabul eder ve ekibe dahil olur. Tam o sıralarda bir kişi daha katledilir. Ancak bu kez ortada bir tanık vardır: Asıl işi ressamlık olan Costa (Eathen Hawk), katili gördüğünü ve maktule yardım etmeye çalıştığını anlatır. Ekip, Costa'yı hemen zanlı listesine alır. Ancak bulunan deliller birleştirildiğinde caninin Costa olmadığı anlaşılır. Ressam olan Costa, caninin, soruşturmaya yardım edeceğini düşündüğü bir resmini çizer. Scott liderliğindeki ekip, bir taraftan katili ararken, diğer taraftan şaşkına dönmüş ve korkmuş olan Costa'nın güvenliğini sağlamak zorundadır.           

Michael Pye'ın aynı adlı romanından uyarlama filmin reytingleri çok yüksek değil. Bunun en önemli sebebinin her iki başrol oyuncusunun da yer yer zayıf oyunculuk sergilediğinden olduğunu düşünüyorum. Zorlama jest ve mimikleri ve suni bakışları, her iki oyuncuyu da amatör oyuncular gibi göstermiş. Düşük reytinglerin bir başka önemli sebebi olarak da, alt yapısı güçlü ama sonu belli bir romandan uyarlama bir film olması sayılabilir.

Maalesef filmi yürekten tavsiye edemeyeceğim. Gerilim seviyorsanız idare eder ama benim gibi çok film izleyen biriyseniz, eleştirecek çok şey bulabilirsiniz. Yine de siz bilirsiniz.

Hayata İyi Seyirler...  

"Öteki Dünya"ya Gidip Gelmek İster Miydiniz?

Ölümden sonra hayat, gidip geri gelmek, gaybten haberler almak, vb pek çok kişi tarafından merak edilen şeylerdir. Bu tür merakları suistimal eden binlerce insan görebilirsiniz. Ama karşınıza ya gerçekten de ölülerle konuşabilen biri çıkarsa ne yaparsınız?

2010 yapımı “Öteki Dünya” (Hereafter) adlı film, bize üç ayrı insanın hikayesinin anlatıldığı fantastik bir hikaye sunuyor. Filmimize bir bakalım.

1)Marie, bir iş gezisi için gittiği egzotik bir ülkede alışveriş yaparken korkunç bir tsunaminin ardından son anda ölmekten kurtarılmış gazeteci bir kadındır.

2)Marcus, alkolik bir annenin ikiz çocuklarından biridir. Talihsiz bir kaza sonucu ikizini kaybeden küçük Marcus, rahmetli kardeşinden bir haber almak umuduyla medyumları gezmeye başlar.

3) George ise ölülerle konuşabilen eski ve içe kapanık bir medyumdur. Medyumluğu bırakmıştır, çünkü başkalarının hayatlarını izlemekten kendi hayatını yaşayamaz olmuştur. Kendine yeni bir hobi edinmeye çalışan George, aşçılık kursunda tanıştığı kızın (George'un medyum olduğunu anladıktan sonra) kendini terketmesinden sonra yine içe kapanır.

Bu üç manik depresif insanın hayatı, tuhaf bir şekilde kesişecektir.

Filmin başındaki Tsunami sahnesi muhteşem. O kadar ki filme “En İyi Görsel Efekt Dalında Oscar” hediye etti. Ancak başlangıcı bu denli muhteşem olan bir filmin devamı, fazlasıyla sıradan ve durağan. Hatta bazen sıkılıp ileri sarabiliyorsunuz. Neyse ki filmin sonu güzel. Yine de sonunu anlayabilmeniz için, Medyum George'lu sahnelerin hepsini izlemeniz gerekiyor.

Filmde Medyum George'u Matt Damon oynuyor ki ben bu rolü beyefendiye pek yakıştıramadım. Zaten tsunami sahneleri olmasaydı, bir de o rolü Matt Damon değil de tanınmamış bir aktör oynamış olsaydı film, tam bir festival filmine dönerdi. Filmin yönetmeni ise kim olsa beğenirsiniz: Clint EastWood.

Ben filmi pek tavsiye edemiyorum. Sadece girişteki 10 dakikasını izleyin kapatın derim, ama yine de siz bilirsiniz.

Hayata İyi Seyirler...

"Asılsız Haber" Okuyalım Mı???

Bir dergiyi elinize aldığınızda o dergiden beklentiniz nedir? Renkli olması? Popüler olması? Eğlenceli olması? Yoksa en azından "dürüstçe" yazılmış olması...

İşte 2003 yapımı "Asılsız Haber" (Shattered Glass), okuyucusuna bunların hepsini birden vermeye çalışmış ama başaramamış bir derginin hikayesini anlatıyor. Gelin bu derginin hikayesine bir bakalım. "The New Republic", Amerika'daki yüzlerce prestijli dergiden biridir. Ama The New Republic'i diğerlerinden ayıran özelliği, derginin "Başkanın uçağında okunan tek dergi" diye ün salmış olmasıdır. Stephen Glass, dergiye yeni girmiş ve girer girmez herkesin sevgilisi olmuş bebek yüzlü bir yazardır. Ancak gözünü yükseğe dikmiş bu hırslı yazar, hızla zirveye ulaşmak için kestirme bir bulmuştur. Stephen, 41 yazısının 27'sininde kısmen ya da tamamen oynamalar yapmıştır. Hiç katılmadığı toplantılarla ilgili yorumlar yapmış, sayıları şişirmiş, var olmayan şirketlere savaş açmış, olayları süsleyip eğlenceli hale getirmiş, kısacası herkesi ayakta uyutmuştur. Yalan söylemeyi alışkanlık haline getirmiş olan Stephen, bunun bir şekilde farkedilmeye başlanmasıyla gözden düşmeyi gururuna yediremeyecek ve paçayı kurtarmak için amansız bir mücadeleye girişecektir.

Filmin senaryosu ilginç, ancak kurgusu çok daha güzel. Fakat filmin bir kurgusunun olduğunu, ancak filmin sonunda görebiliyorsunuz. Tıpkı "Not Defteri" (Notebook) filminde olduğu gibi.

Gerçek bir hikayeden alıntı bu ilginç filmin başrolünde Hayden Christensen oynuyor. Filmin yönetmeni "Açlık Oyunları"nın görüntü yönetmeni olan Billy Ray'i görüyoruz.

Filmi izleyin, empati yapın. Umarım Stephen'la değil, diğerleriyle daha kolay empati kurarsınız.

Hayata İyi Seyirler...     

"İhtiras Rüzgarları" Essin Mi???

“Brad Pitt'i ilk nereden hatırlıyorsunuz?” diye sorsam, eminim bir çok kişi “İhtiras Rüzgarları”ndan (Legends of The Fall) hatırladığını söyler. Çünkü bu film, beyefendinin yıldızının parlamaya başladığı ilk filmlerden.

1994 yapımı İhtiras Rüzgarları'na bir bakalım. William Lodlow, emekli bir albaydır. Çeşitli sebeplerden dolayı hükümete kızgın ve küskündür. Yerlilerden (kızılderililer) oluşan birkaç çalışan ve üç oğlu ile birlikte bir sığır çiftliğinde yaşamaktadır. Oğlanların en büyüğü olan Albert, şehir hayatına alışık, vatana millete faydalı, efendi biridir. Ortanca olan Tristan (Brad Pitt) ise agresif ve asi bir tabiata sahiptir. Arasında büyüdüğü yerlilerin dinginlik özelliklerinden pek nasibini alamamış bir kişiliktir. Herşeye rağmen babasının gözdesidir. Küçük oğlan Samuel ise iki abisi tarafından korunup kollanarak büyümüş, hayatın zorluklarından pek haberi olmayan biridir. Bu üç genç kardeşin hayatları, Samuel'in eve bir gelin adayı getirmesiyle kabusa dönecektir. Zira kardeşlerin üçü de aynı kadına aşık olacaktır.

Filmde baba rolünü Antony Hopkins oynuyor. Beyefendi bize “oyunculuk dediğin böyle olur” dedirtiyor. Filmin esas kızı Julia Ormond iken, filmin yönetmen koltuğunda “Aşık Shakespeare” (Shakespeare in Love) ın yapımcısı Edward Zwick oturuyor.

Bu unutulmaz klasiği daha önce izlemediyseniz, şimdi izleyin. Brad Pitt'in oyunculuğunun gençliğinde de ne kadar güçlü olduğunu görün.

Hayata İyi Seyirler...

"Ejderha Dövmeli Kız"ın Filmi mi, Kitabı mı???

Geçirdiğim bir rahatsızlık sebebiyle 5 ay kadar yatak istirahati aldığım bir dönem olmuştu. Bu süreci bunalıma girmeden atlatabilmemin en önemli sebeplerinden biri, üç kitaptan oluşan "Millenium" serisini okuyarak geçirmiş olmamdı. Her biri 600 sayfalık bu üç kitap, muhteşem kurgusu, çarpıcı hikayeleri ve sürükleyici diliyle gerçekten birer şaheser niteliğindeydi.

İsveççe "Ejderha Dövmeli Kız"

Bu sıradışı romanlar (Ejderha Dövmeli Kız, Ateşle Oynayan Kız, Arıkovanına Çomak Sokan Kız) elbette ki film dünyasında da yankı bulacaktı. Filmler ilk önce İsveççe olarak çekildi. Çünkü kitapların yazarı Stieg Larsson bir İsveçliydi ve kitapları İsveççeyle yazmıştı. Ancak filmler, kitapların aynısı değildi. Senaryoda çok tuhaf değişiklikler vardı ve değişikliklerin bir çoğu da gereksizdi. Filmin reytingleri oldukça yüksekti, ama yine de değiştirilmiş senaryolar ve ünlü olmayan ünlülerin oynadığı filmler seyircinin hoşuna gitmemişti. Sonuçta filmler "İzlenmesi gereken ilk 5000 film listesi"ne girebildi.

Aradan daha bir sene bile geçmemişti ki 2011 yılında bu işe Hollywood'un üstadları el attı ve birinci kitabın filmini yeniden çekti. Filmin başrolünde, James Bond serisini şaha kaldıran Daniel Craig oynadı. Ejderha Dövmeli Kız (Rooney Mara tarafndıran canlandırılan) ise (tıpkı kitaptaki gibi) ikinci plana alındı. Senaryo aynen korundu. Kitaptaki gizem, aynen filme aktarıldı. Kitapta tarif edilen karakterler filmdekilerin bire bir kopyası olarak hazırlandı. Sonuç: Filmin beğeni oranları % 80'i buldu. Film şu anda "İzlenmesi gereken ilk 500 film" listesinde.
Filmin yönetmeni, Dövüş Kulübü, Sosyal Ağ, Benjamin Buttler ve Yedi filmlerinin de yönetmeni olan David Fincher. Filmin senaristi ise Shindler'in Listesi ve Görevimiz:Tehlike'de de imzası bulunan Steven Zaillian.

Gelelim "Ateşle Oynayan Kız"a. İkinci filmin yönetmeni ise bu kez Daniel Alfredson olacak. Senaryo yine kitaba paralel olacak. 

Kitapları okuduysanız (ve tabi sevdiyseniz) filmi mutlaka izleyin. Filmi izlediyseniz, mutlaka kitapları okuyun. Gerçi ikisi de birbirinin aynısı ama olsun, büyük tat alacağınıza eminim.

Hayata İyi Seyirler...

"Durdurulamaz" Durdurulabilecek Mi???

Gerçek olaylardan yapılan filmler genellikle güzeldir. Ama her gerçek olay için film yapmaya gerek olduğunu zannetmiyorum. Nitekim yapılsa da izlemeye değecek bir film olmayabiliyor.

Mesela "Durdurulamaz" (Unstoppable) böyle bir film. 2010 yapımı filmimize bir bakalım: Frank ve Will yeni tanışmakta olan, biri tren teknisyeni ve diğeri acemi bir kondüktör olan iki adamdır. Bu ikisinin ilk tanışma anları biraz ters gitmiş, iki adam birbirlerinden hoşlanmamışlardır. Bu iki adam ne zaman ki bir grup istasyon çalışanının ihmalkarlıkları yüzünden, insansız bir trenin kontrolden çıkıp son sürat şehir merkezine doğru ilerlediğini duyarlar; bir faciayı önlemek için elele vermek zorunda kalırlar.

Filmde tren teknisyeni Frank'i Denzel Washington oynuyor. Kendisine Chris Pine eşlik ediyor. Filmin senaristi "Zor Ölüm 3" ve "Gerçeğe Çağrı"da (2012 yapımı olan) da imzası bulunan Mark Bomback'i görüyoruz. Filmin yönetmeni ise "A Takımı"nın yapımcısı olan Tony Scott.   

Filmi sinemada izlemiş biri olarak bir "sinemazede" olduğumu düşünüyorum. Zira film her ne kadar gerçek bir hikayeden alınmış olsa da, hatta başrolünde Denzel Washington oynuyor olsa da, filmin bana kattığı pek birşey yoktu. Üst boyutta bir görsel zenginlik yoktu, muhteşem bir kurgu yoktu, muhteşem bir senaryo da yoktu. Üstelik filmin konusu, benim güzel ülkemde vaka-ı ardiyeden sayılır.

Filmi, filmsiz kaldığınız bir akşam izleyebilirsiniz. Ya da arkadaşlarınızı toplayıp, hem sohbet edip, hem film izleyip hoşça bir akşam geçirebilirsiniz. Hiç yoktan iyidir.

Hayata İyi Seyirler...

"Cesur" Neden Hayal Kırıklığı Yarattı???

Animasyonları çok sevdiğimi her zaman söylerim. Ama kırk yılda bir beni hayal kırıklığına uğratanlar da çıkmıyor değil.

İşte bunlardan biri: "Cesur" (Brave). 2012 yapımı filmimize bir göz atalım. Merida, dediğim dedik, hatta erkek fatma tarzında bir prensestir. Çok iyi ok atan, dağlara tırmanan, at üstünden inmeyen bir kraliçe adayıdır. Bu sebeple annesiyle hiç geçinememektedir. Çünkü kraliçe olan annesi, Merida'nın bir "lady" olması için sürekli onu baskı altına almaya çalışmaktadır. Bu baskılara daha fazla dayanamayan Merida, annesinin son hamlesinden sonra (Merida'yı zorla evlendirmeye çalışmasından sonra) iyice sinirlenip ormanın derinliklerinde yaşayan cadıya bir büyü hazırlatır. Bu büyüyle Merida, annesinin baskıcı yönünü değiştirecektir. Merida, büyülü keki annesine yedirir ve arkasından, hiç beklenmedik bir şey olur. Annesi bir ...............'ya dönüşür. Acaba neye dönüşür??? (Bruce Wills ölüydü etkisine hiç gerek yok).

Gelelim filmin beni hayal kırıklığına uğratan kısımlarına.
1) Filmin buraya kadar izlediğimiz kısmı, çok sıradandı.
2) Filmin espiri anlayışı çok zayıf, ki animasyonların en güçlü yönü bence derin espiri anlayışlarıdır ve öyle olmalıdır.
3) O cadı nereden çıktı? Sonra nereye kayboldu? Ahşap oymaları nereye gitti, o oymaları Merida satın almamış mıydı?
4) Filmin sonuna kadar "Silahını asla masaya koyma" deyip duran kraliçe neyi kastediyordu, konsa n'olurdu, konmasa ne değişecekti? (Kurgu boşluğu) 
5) O üçüz kardeşler çok gereksiz bir dolgu malzemesi değil miydi? Kurguda onlara hiç yer yoktu, senaryoda da olmasalar da olurdu.
6) Son olarak filmin ismi "Cesur" değil, "Asi" olmalıydı. Zira cesaretle ilgili bir durum yoktu.

Filmin beğendiğim tek yönü, içinde aşk olmamasıydı. Çünkü prenses konulu tüm filmlerde asıl konu aşk oluyor. En azından değişik ve orjinal tek şey buydu.

Filmde Merida'yı, yurdumun gözde aktrislerinden Beren Saat seslendiriyor. Ama şahsen Beren Saat'in sesini sadece Beren Saat'e yakıştırıyorum. Yani ben pek konduramadım Beren'in sesini Merida'ya.

Filmin reytingleri oldukça yüksek, ama ben tavsiye etmiyorum. Yine de izlemek isterseniz, siz bilirsiniz.

Hayata İyi Seyirler...